توسعه اجتماعی امروزه در ذهن صاحب‌نظران مسائل اجتماعی، مفهومی پیچیده، مبهم و در عین حال متفاوت است؛ به گونه‌ای که این ابهام هم در مطالعات اندیشمندان غیرایرانی و هم در متون و مقالات منتشر شده جامعه‌شناسان ایران به چشم می‌خورد. بررسی سند منتشر شده از سوی اجلاس جهانی توسعه اجتماعی مشهور به سند کپنهاگ تا حدودی این مشکل را حل کرده و به این ترتیب، حدود و ثغور مشخصی برای توسعه اجتماعی ارائه داده است. بررسی روند تحولات اجتماعی در جامعه ایران خصوصاً طی دو ده&zwjه اخیر نشان دهنده روند رو به تزاید بحرانهای اجتماعی است. شناخت و بررسی زمینه‌های تاریخی بروز بحرانهای اجتماعی در ایران، کوششی است برای فراهم آوردن پاسخی به این سؤال که اولاً علت ناکامی جنبشهای اجتماعی در ایران کدام است و ثانیاً موانع اساسی تحقق توسعه اجتماعی آن چیست؟ به رغم روند فوق، امروزه توسعه اجتماعی در ایران ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است که باید بر پایه دو راهبرد اساسی و محوری یعنی شهروندمداری و پایداری محقق گردد.